2 просмотров
Рейтинг статьи
1 звезда2 звезды3 звезды4 звезды5 звезд
Загрузка...

Туган як стихи

Стихи на татарском языке

Пар ат

Җиктереп пар ат, Казанга туп-туры киттем карап;
Чаптыра атларны кучер, суккалап та тарткалап.

Кич иде. Шатлык белән нурлар чәчеп ай ялтырый;
Искән әкрен җил белән яфрак, агачлар калтырый.

Һәр тараф тын. Уй миңа тик әллә ни җырлый, укый;
Нәрсәдәндер күз эленгән һәм тәмам баскан йокы.

Бер заман ачсам күзем, бер төрле яп-ят кыр күрәм;
Аһ, бу нинди айрылу? Гомремдә бер тапкыр күрәм.

Сау бул инде, хуш, бәхил бул, и минем торган җирем,
Мин болай, шулай итәм дип, төрле уй корган җирем.

Хуш, гомер иткән шәһәр! инде еракта калдыгыз;
Аһ! таныш йортлар, тәмам күздән дә сез югалдыгыз.

Эч поша, яна йөрәк, хәсрәт эчендә, уйда мин;
Ичмасам иптәш тә юк ич, тик икәү без: уй да мин.

Аһ, гөнаһым шомлыгы, бу кучеры бик тын тагын,
Җырламыйдыр бер матурның балдагын йә калфагын!

Әллә нәрсәм юк кеби; бер нәрсә юк, бер нәрсә ким;
Бар да бар, тик юк туганнар, мин ятим монда, ятим.

Монда бар да ят миңа: бу Миңгали, Бикмулла кем?
Бикмөхәммәт, Биктимер — берсен дә белмим, әллә кем!

Сездән айрылып, туганнар! — җайсыз, уңгайсыз тору;
Бу тору, әйтергә мөмкиндер, кояш-айсыз тору.

Шундый уйлар берлә таштай катты китте башларым;
Чишмә төсле, ихтыярсыз акты китте яшьләрем.

Бер тавыш килде колакка, яңгырады бер заман:
«Тор, шәкерт! Җиттек Казанга, алдыбызда бит Казан».

Бу тавыш бик ачты күңлем, шатлыгымнан җан яна;
«Әйдә чап, кучер, Казанга! Атларың ку: на! на-на!»

Әйтә иртәнге намазга бик матур, моңлы азан;
И Казан! дәртле Казан! моңлы Казан! нурлы Казан!

Мондадыр безнең бабайлар түрләре, почмаклары;
Мондадыр дәртле күңелнең хурлары, оҗмахлары.

Монда хикмәт, мәгърифәт һәм монда гыйрфан, монда нур;
Монда минем нечкә билем, җәннәтем һәм монда хур.

Пара лошадей

Кызыл Ромашка

Иртәнге таң нурыннан
Уянды ромашкалар.
Елмаеп, хәл сорашып,
Күзгә-күз караштылар.

Назлады җил аларны
Тибрәтеп ак чукларын,
Таң сипте өсләренә
Хуш исле саф чыкларын.

Чәчкәләр, кәефләнеп,
Җай гына селкенделәр.
Ьәм кинәт шунда гаҗәп
Бер яңа хәл күрделәр.

Ерак түгел моңаеп
Утыра ромашка кызы,
Тик чуклары ак түгел,
Кан шикелле кып-кызыл.

Ромашкалар бар да ак,
Аерылмый бер-береннән;
Ничек болай берүзе
Ул кызылдан киенгән?

Әйттеләр: «Син, сеңелкәй,
Ник үзгәрдең? Нишләдең?
Нигә кызыл чукларың?
Нидән алсу төсләрең?»

Әйтте кызыл ромашка:
«Төнлә минем яныма
Ятып батыр сугышчы
Атты дошманнарына.

Ул берүзе сугышты
Унбиш укчыга каршы;
Чигенмәде, тик таңда
Яраланды кулбашы.

Аның батыр ал каны
Тамды минем чукларга.
Минем кызыл күлмәгем
Бик охшады Чулпанга.

Егет китте, мин калдым
Канын саклап чугымда,
Көн дә аны сагынып
Балкыйм мин таң нурында».

Красная Ромашка

Лишь лучи лугов коснулись –
Все ромашки встрепенулись,
На подруг глядят с любовью:
«С добрым утром!
Как здоровье?»

Тихо гладит на рассвете
Лепестки ромашек ветер,
И заря росою чистой
Осыпает луг душистый.

Что за счастье — так качаться,
Невзначай подруг касаться!
Только вдруг случилось что-то,
На цветы легла забота:

Это девочка-ромашка
Загрустила — вот бедняжка!
Не белы её обновы,
Лепестки её багровы.

Как одна, ромашки луга
Все похожи друг на друга.
Отчего ж оделась эта
В лепестки иного цвета?

Окружили всей гурьбою:
— Что же, девочка, с тобою?
Мы белы, а ты багряна,
Это странно, очень странно.

И ромашка им сказала:
— В страхе я всю ночь
дрожала.
Здесь солдат в разгаре боя
Защитил меня собою.

Читать еще:  Где разместить стихи про русский футбол

На рассвете вражьи пули
По плечу его хлестнули,
Но не чувствовал он боли,
Все враги остались в поле!

Лепестки мои багряны —
Это кровь его из раны,
Я в кумач теперь одета,
Как Чулпан — звезда
рассвета.

И пошёл он снова биться.
Кровь его во мне струится,
Алой звёздочкой горю я,
На заре о нём тоскуя.

Синен кебек

Как ты

Туган авыл

Тау башына салынгандыр безнең авыл,
Бер чишмә бар, якын безнең авылга ул;
Аулыбызның ямен, суы тәмен беләм,
Шуңар күрә сөям җаным-тәнем белән.

Ходай шунда җан биргән, мин шунда туган,
Шунда әүвәл Коръән аятен укыган;
Шунда белдем рәсүлемез Мөхәммәдне,
Ничек михнәт, җәфа күргән, ничек торган.

Истән чыкмый монда минем күргәннәрем,
Шатлык белән уйнап гомер сөргәннәрем;
Абый белән бергәләшеп кара җирне
Сука белән ертып-ертып йөргәннәрем.

Бу дөньяда, бәлки, күп-күп эшләр күрем,
Билгесездер — кая ташлар бу тәкъдирем;
Кая барсам, кайда торсам, нишләсәм дә,
Хәтеремдә мәңге калыр туган җирем.

Родная деревня

Стоит деревня наша на горке некрутой.
Родник с водой студеной от нас подать рукой.
Мне все вокруг отрадно, мне вкус воды знаком,
Люблю душой и телом я все в краю моем.

Здесь бог вдохнул мне душу, я свет увидел здесь,
Молитву из Корана впервые смог прочесть,
Впервые здесь услышал слова пророка я,
Судьбу его узнал я и путь тяжелый весь.

Запомнились навеки событья детских лет,
Нет времени счастливей, забав беспечней нет.
Я помню, как, бывало, по черной борозде,
Шагал со старшим братом я за сохою вслед.

Я многое увижу, — ведь жизнь еще длинна,
И ждет меня, наверно, дорога не одна.
Но только, где б я ни был и что б ни делал я, —
Ты в памяти и сердце, родная сторона!

Туган тел

И туган тел, и матур тел, әткәм-әнкәмнең теле!
Дөньяда күп нәрсә белдем син туган тел аркылы.
Иң элек бу тел белән әнкәм бишектә көйләгән,
Аннары төннәр буе әбкәм хикәят сөйләгән.

И туган тел! Һәрвакытта ярдәмең берлән синең,
Кечкенәдән аңлашылган шатлыгым, кайгым минем.
И туган тел! Синдә булган иң элек кыйлган догам:
Ярлыкагыл, дип, үзем һәм әткәм-әнкәмне, Ходам!

Родной язык

Родной язык — святой язык, отца и матери язык,
Как ты прекрасен! Целый мир в твоем богатстве я постиг!
Качая -колыбель, тебя мне в песне открывала мать,
А сказки бабушки потом я научился понимать.

Родной язык, родной язык, с тобою смело шел я вдаль,
ты радость возвышал мою, ты просветлял мою печаль.
Родной язык, с тобой вдвоем я в первый раз молил творца:
— О боже, мать мою прости, прости меня, прости отца.

Татарстан турында шигырьләр

Татарстан

Разил Вәлиев

Яшьлекнең таңында мин күпме

Хыялый сарайлар кормадым!

Хыялны канатлы кош итте,

Туган җир, тик синең җырларың.

Без — дусларга ак күгәрчен,

Безгә шундый иман бирдең,

Көч бирдең, Татарстан.

Янымда син булган чагында

Ялгыз да, ятим дә булмамын!

Мәңгелек көч алам Иделдән,

Җаныма коя күк Чулманың.

Безгә бит бергәләп кичәсе

Дөньяның давыллы елларын…

Тик бәхет ягына илтсеннәр,

Илтсеннәр Ватаным юллары!

Татарстаным минем

Ренат Харис

Син безне тудырдың, үстердең,

Тик сиңа бурычлы мәңге без.

Юк бит ул тагын бер синдәй җир —

Язың — яз! Җәең — җәй! Көзең — көз!

Көч бирдең, дәрт бирдең, рух бирдең —

Улларың, кызларың — баһадир.

Читать еще:  Афоризм в стихах как называется

Сокланмый мөмкинме соң сиңа —

Суың — су! Күгең — күк! Җирең — җир!

Яуларда, хезмәттә, сәнгатьтә

Исемең акладык, Татарстан.

Син безне күтәрдең — без сине —

Язың — яз! Җирең — җир! Даның — дан!

Татарстан икмәге

Роберт Миңнуллин

Басулар алтын игенле,

Ил табынын бизи бү ен

Ил табынын бизи бүген,

Бизи бүген ил табынын

Тик игенче игеннәрен

Җиңел генә икмәде.

Шуңа күрә кадерле ул

Шуңа күрә кадерле ул,

Кадерле ул шуңа күрә

Икмәк өчен көрәш бара,

Көрәш әле бетмәде.

Туган илгә куәт өсти

Туган илгә куәт өсти,

Куәт өсти туган илгә

Игенченең бер көне дә

Бер дә юкка үтмәде.

Ул бит безнең иң көчле җыр —

Ул бит безнең иң көчле җыр,

Иң көчле җыр бит ул безнең

Татарстан — минем республикам

Нәби Дәүли

Татарстан — минем республикам —

Россиянең матур җирендә.

Ленин аңа үзе исем кушкан,

Бәхет теләп гомер-гомергә.

Карлары бар аның, язлары бар,

Ташкыннары аның ни тора!

Еракларга киткән тургайлар да

Сагынып кайта туган йортына.

Башка илләр миңа кирәк түгел,

Хыялым юк минем ул хакта.

Туган җирләремнең гүзәллеге

Кергән күңелләргә яшь чакта.

Батырларны күрсәң, гаҗәпләнмә, —

Батырлар күп татар илендә.

Татарстан — минем республикам —

Россиянең матур җирендә.

Туган җирем — Татарстан

Гөлшат Зәйнәшева

Идел ярларына нурлар сибеп

Матур булып ата бездә таң.

Таң шикелле якты Туган илем,

Бәхет биргән җирем — Татарстан.

Биш диңгезгә карап елмайгандай,

Балкый безнең Казан ерактан.

Коры җирне шаулы диңгез итә

Хезмәт сөйгән халкың, Татарстан.

Күпме җырлар җырлый халкым бүген,

Туган җирем, синең турында.

Мин бәхетле сине сөюемне

Әйтә алсам шушы җырымда.

Татарстан яшьләре җыры

Илдар Юзеев

Җыр яраткан башкалага

Җыелдык төрле яктан:

Әтнә, Сарман, Минзәләдән, Бөгелмәдән, Шөгердән —

Якыннан һәм ерактан.

Бездә көч, йөрәк дәрте

Хезмәт сөюче яшьлек.

Кин Иделнең суларына

Кушылган елга кебек,

Кама, Зөя, Чирмешәннәй, Агыйделдән, Мишәдән

Яна жыр алып килдек.

Без барабыз эшләп, төзеп,

Эшче, ташчы, игенченең, илгә нефть бирүченең

Исеме китсен илләргә.

Татарстан — гүзәл республикам

Марат Гобәйдуллин

Идел ага тулып ярларыннан,

Гасырларны кичеп, ерактан.

Хезмәт сөйгән горур халкы белән

Гөрләп чәчәк ата Татарстан.

Татарстан — гүзәл республикам,

Халкыбызның гомер бишеге.

Яңгырасын ерак гасырларга

Бүгенгедәй мәгърур исемең.

Гасырлардан килгән ирек хисе,

Китмәс бер дә халкым күңленнән.

Ерактагы якты маяк булып,

Әйдәп торыр гомер-гомергә.

Еллар арты еллар уза торыр,

Алышыныр күпме буыннар.

Тарих битләренә язылырлык

Халкым узган якты эзләр бар.

Азатлык гимны

Мәхмүт Хөсәен

Безнең җыр бәйсезлек зурында.

Чын хаклык байрагы

Татар халкының үз кулында.

Без ирек куймабыз

Татарның бәхетен буарга!

Халыклар мул яш-ар,

Кояш гел нур чәчәр,

Татарстан бәйсез булганда!

Шаулар җыр, таралыр безнең дан.

Түгелмәс кайнар кан,

Сүрелмәс алсу таң,

Яшәсен бәйсез Татарстан!

Горурлыгым туган илемдә

Феликс Мортазин

Туган җирем, туган халкым диеп

Утлар-сулар кичкән улларың

Матурлыкны, гүзәллекне җыйган

Зифа буйлы, горур кызларың

Күп милләтләр бергә тату яши

Бергә бәйләп язмыш юлларын

Бергә-бергә гасырларга илтә

Милләт данын, туган ил данын

Горурлыгым туган илемдә

Горурлыгым туган телемдә

Чачәк ата азат Татарстан

Россиянең иң-иң түрендә!

Җиңүләрдән җиңүләргә генә

Атлый илем һаман һаман да

Гаделсезлек булмас җир шарында

Минем туган илем булганда.

Татарстаным

Зөлфә Һадиева

Акчарлак канат җәя

Дуслар сәламе яңгырый

Татарстан — туган ягым!

Көрәштә ирек алдың.

Данлы хезмәт җырына күмеп

Алкышлый сине халкым.

Җирләрең юмарт синең,

Күкрәп иген уңа.

Читать еще:  Стихи где можно вставить имя

Мәһабәт фонтан булып

Кара алтын ургыла.

Без — татарлар

Рамил Чурагулов

Безнең татар — җырлы-моңлы халык,

Җыр-моң сеңгән безнең каннарга.

Җәлилләрең дарга барганда да,

Онытмаган соңгы дога итеп

Иң-иң моңлы җырын җырларга.

Без, татарлар — җырлы-моңлы халык,

Эшчән халык, диндар-иманлы.

Без Тукайлы халык, без Сәйдәшле,

Фәридәле халык, Илһамлы.

Без Дәрдмәндле халык, Кол Галиле,

Без Хәйдәрле халык, Зөһрәле.

Батыршалы халык, Канзафарлы,

Минтимерле халык, Җәлилле!

Кайда юк соң безнең татар моңы,

Татарлар юк-кайсы тарафта?!

Татар яши ерак Америка,

Австралия, Алман, Фин илендә,

Япония, ерак Кытайда…

Без бит — татар, моңлы карурманлы,

Әллүкиле, бөек халык без.

Зур табында, дәртле сабантуйда,

Без бит җыр-моң белән көчлебез!

Алтын Урда, Болгар илләренең

Ташларында җырлар язылган.

Манарадан яңгырый моңлы азан,

Җырлап-гөрләп яши нурлы Казан,

Моңнар бишеге — Татарстан!

Яңа Казан

Мәхмүт Хөсәен

Әкрен генә Идел дулкынында

Ай тирбәлә, кояш чайкала;

Киң җәелеп фәннәр кочагында

Үсә Казан — нурга бай кала.

Ил белән гел бергә,

«Дәртле Казан, моңлы Казан,

Нурлы Казан», яңа Казан.

Бизи аны яңа матур йортлар,

Гөлбакчалар белән урала.

Ялкынланып хезмәт учагыңда

Үсә Казан — яңа зур кала.

Сәйдәш моңы, Тукай, Җәлил җыры

Шаулап тора әллә кайларга;

Татарстан халкын шатландырып,

Үсә Казан — җырга бай кала.

Казан — безнең газиз башкалабыз

Лена Шагыйрьҗан

Сиңа атап шигырь чыгарабыз,

Сиңа атап җырлар башкарабыз.

Син бит үзебезнең Үзәк-бәгырь,

Мәңге яшә, Казан — башкалабыз!

Заманында иңләп-буйлап Җирне,

Урман, суын, һаваларын гизеп,

Кая гына барып чыкмый идек,

Татарларның бөеклеген белеп…

Без татарлар бергә тарих кичеп,

Гыйбрәт алдык бик күп нәрсәләрдән.

Таркалмаслык ныклык кирәк икән,

Таран белән китереп бәрсәләр дә…

Без яуладык хокук — Туган җирдә

Яшәтергә Туган телебезне!

Борынгылык мөһерен сукканчы ук

Дөнья таныган иде инде безне…

Казан — татарларның хәләл бишеге,

Күпләр өчен рухи мәктәп тә ул.

Казан — безнең җырлы-сандугачлы

Моң бакчабыз, шигъри

Без Казан дип шигырь чыгарабыз,

Без Казан дип җырлар башкарабыз.

Лондон, Париж — бөек пайтәхетләр,

Казан безнең — милли башкалабыз,

Мәдәни һәм төрки башкалабыз!

Татар иле

Рифат Сәлах

Син — шатлык та безнең,

Сиңа булды бүген бер гасыр.

Татарларның бәхете дә булдың,

Сагышы да булдың, и ТАССР.

Күпме татар синнән читтә калды,

Чит итмәдең ләкин берсен дә.

Колач җитмәс иркен Татар иле,

Бу гүзәллек балкый бер синдә!

Башка җирдә телләр

Ана теле сиңа сыенды.

Кочагыңа алып бар татарны

Өләшерсең әле җылыңны.

Ничә буын синдә туып-үскән…

Чал тарихка йөз ел аз әле.

Үткәннәрең белән киләчәкне

Нурга күмеп кенә яз әле.

Син үсәрсең, син ныгырсың әле,

Гасырларның ватып чикләрен.

Алтын Урда, Казан, Болгар илем —

Алары да синең үткәнең!

Син — дөньяның иң мәһабәт җире,

Син — алышта батыр арыслан!

Алда бөек меңьеллыклар көтсен,

Мәңге яшә, гүзәл Татарстан!

420066, Казан, Декабристлар ур., 2нче йорт.

“ТАТМЕДИА” акционерлык җәмгыяте

+7 (843) 222-0-999 (1304)

Редакциянең электрон почтасы

Баш редактор урынбасары

Intertat © 2001 — 2020 Әлеге ресурста 16+ категорияләренә керүче мәгълүмат булырга мөмкин.

«ТАТМЕДИА» АҖ филиалы «Татар-информ» мәгълүмат агентлыгының Intertat (Интертат) республика электрон газетасы редакциясе».

Гаммәви матбугат чарасын теркәү турындагы таныклык Россиянең элемтә, мәгълүмати технологияләр һәм гаммәви коммуникацияләрне күзәтчелек хезмәте тарафыннан 2020 елның 17 гыйнварында бирелде. Таныклыкның номеры — ЭЛ № ФС 77 — 77652.

Материалларны тулысынча яки өлешчә куллану бары тик редакциядән язмача рөхсәт булганда гына мөмкин.

«Татмедиа» республика матбугат һәм массакүләм коммуникацияләр агентлыгы ярдәме белән чыгарыла.

Ссылка на основную публикацию
Статьи c упоминанием слов:
Adblock
detector